رباعی شمارهٔ ۴۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات اشاره به قدرت عشق و الهام الهی دارند. شاعر بیان می‌کند که تنها خداوند است که می‌داند عشق چگونه احساس می‌شود و ناله‌های عاشقان را می‌شنود. عشق مانند دانه‌ای است که در هر جایی کاشته می‌شود و کسی که عشق را می‌یابد به سوی آن می‌پرد، به‌گونه‌ای که هیچ پرنده‌ای دیگر به آن سو پرواز نمی‌کند.
آن را که خدای ناف بر عشق بریداو داند ناله‌های عشاق شنید
هوش مصنوعی: کسی که خداوند او را به عشق خود ویژه کرده، به خوبی می‌داند که درد و رنج عاشقان چه معنایی دارد و ناله‌های آنها را می‌شنود.
هر جای که دانه دید زانجا برمیدپرید بدان سوی که مرغی نپرید
هوش مصنوعی: هر کجا که دانه‌ای دیده می‌شود، از آنجا برمیخیزم و به سوی آن میپرم، به جایی که پرنده‌ای نپریده است.