رباعی شمارهٔ ۵۸۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و روشنی که از یک برق یا نور ناشی می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که این نعمت و نور برای کسی که سوخته و بی‌حالت است، فایده‌ای ندارد. همچنین، او تأکید می‌کند که برای بهره‌برداری از این نور، باید از هر دو جهان روحی و مادی آتشین و پخته‌ای داشت. به عبارتی، تنها کسانی که آمادگی و حالت مناسب روحی دارند می‌توانند از روشنایی و جلا بهره‌مند شوند.
برقی که ز میغ آن جهان روی نمودچون سوخته‌ای نیست کرا دارد سود
هوش مصنوعی: برق ناشی از ابر بهسرعت میدرخشد، اما این درخشش برای کسی که در حال سوختن است، سودی ندارد.
از هر دو جهان سوخته‌ای می‌بایستکان برق که می‌جهد در او گیرد زود
هوش مصنوعی: از تمامی سختیها و رنجهای دنیا باید بگذراند و از هر لحظهای که اوج میگیرد و درخششی دارد، بهره ببرد.