رباعی شمارهٔ ۵۸۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ نفوذ و تأثیر زیبای یک حیاتی است که به‌واسطهٔ آن رنگ و بوی خاصی از وجود انسان می‌دزدند و به مرور زمان، این احساس و بوی خوش از او می‌پرهیزد و ناپدید می‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که گریز و دوری از آن بوی خوش فرار بوده و چیزی از آن باقی نمی‌ماند.
بویت آمد، گریز را روی نماندپرهیز و گریز جز بدان‌سوی نماند
هوش مصنوعی: بویت آمد، دیگر امکان فرار باقی نمانده است و هیچ راهی جز آن سوی نمانده.
از بوی تو رنگ و بوی ما می‌دزدندتا کار چنان شد که ز ما بوی نماند
هوش مصنوعی: از عطر و حضور تو، رنگ و بوی ما را میگیرند تا جایی برسد که دیگر از ما بویی باقی نماند.