رباعی شمارهٔ ۶۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که تا زمانی که انسان خود را به خود واگذار نکند و در جستجوی خودشناسی نباشد، نمی‌تواند به حقیقت درونی برسد. وقتی که انسان دچار غفلت و مستی از دنیا می‌شود، از دید خود خارج می‌شود. وقتی که با پاکی و یقین به حضور در عالم حقیقت می‌رسد، می‌تواند نفرت و کینه‌ها را کنار بگذارد.
تا تو بخودی ترا به خود ره ندهدچون مست شدی ز دیده بیرون نجهند
هوش مصنوعی: تا زمانی که خودت را نشناسی و به درون خود دسترسی پیدا نکنی، نمیتوانی به معنای واقعی خودت برسید. وقتی که در حالت مستی و بیخبر از خود هستی، از نگاه دیگران دور میشوی و خود را پنهان میکنی.
چون پاک آئی ز هر دو عالم به یقینآنگه بنشان نفرت انگشت نهند
هوش مصنوعی: وقتی که از هر دو دنیا پاک و خالص شوی، به یقین میتوانی نفرت را دور بریزی و آن را از خود دور کنی.