رباعی شمارهٔ ۶۲۰
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر با تشبیه جان خود به سمند، به محبوبی اشاره دارد که در آتش عشق قرار دارد و در عین حال آرامش خاصی دارد. همچنین، از ساقی درخواست می‌کند که باده‌ای را به او بدهد، زیرا لب‌های آن محبوب باعث سرمستی و شگفتی او شده است.
جان چو سمندرم نگاری دارددر آتش او چه خوش قراری دارد
هوش مصنوعی: روح من همچون اسب چابکی است که در آتش عشق تو آرام و دلشاد دیده میشود.
زان بادهٔ لبهاش بگردان ساقیکز وی سر من عجب خماری دارد
هوش مصنوعی: از آن باده‌ای که از لب‌های او میریزد، ای ساقی! بگردان و به من بده، چون من از اثر او به شدت مست و گیج شدهام.