رباعی شمارهٔ ۶۱۹
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر این است که افرادی که به حقیقت و عشق واقعی دسترسی ندارند، نمی‌توانند به دیگری متصل شوند و از لذت‌های معنوی بهره‌مند شوند. در اینجا، نگاهی به دنیای مرشدین و عارفان وجود دارد که در آن‌ها تنها افراد خاص و خالص می‌توانند از چشیدن شیرین روحانیات و لذت‌های عمیق زندگی بهره‌مند شوند، در حالی که کسانی که خودپرست و خودخواه هستند، از این نعمت‌ها محروم می‌مانند.
جان باز که وصل او به دستان ندهندشیر از قدح شرع به مستان ندهند
هوش مصنوعی: روحی که نمیتواند به وصال محبوب برسد، مانند شیری است که به جای نوشیدن از قدح شراب، از آن محروم میماند.
آنجا که مجردان بهم می‌نوشندیک جرعه به خویشتن‌پرستان ندهند
هوش مصنوعی: در مکانهایی که انسانهای وارسته و پاکدل با هم از محبت و دوستی مینوشند، به خودپرستان و کسانی که فقط به فکر خودشان هستند، هیچ چیزی ندهند.