رباعی شمارهٔ ۶۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ای که در وجود معشوق می‌بیند، اشاره می‌کند. او می‌گوید جایی که معشوق به مانند نگاری زیبا حضور دارد، نمی‌تواند محل کفر و انکار باشد. همچنین، عقل و فکر کسی که چنین زیبایی را ببیند و از آن غافل شود، از نظر شاعر به بی‌ارزشی می‌انجامد. بنابراین، بهتر است که کسیکه زیبایی را نادیده می‌گیرد، به کثافت و زشتی بیفتد.
جائیکه در او چون تو نگاری باشدکفر است که آنجای قراری باشد
هوش مصنوعی: جایی که زیبایی و جذابیت وجود دارد، اگر کسی از آن دور بماند و به آن اعتنا نکند، ناپسند و نادرست است که در آنجا بماند.
عقلی که ترا بیند و از سر نرودسر کوفته به که زشت ماری باشد
هوش مصنوعی: عقلی که تو را ببیند و از یاد نرود، بهتر است که به خاطر چیزی بیارزش به خود لطمه نزند.