رباعی شمارهٔ ۶۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که او مانند خاک است و نمی‌داند چقدر لازم است که از منت خدا طلبکار باشد. او بیان می‌کند که اگر خداوند از او منت بگذارد، علاقه‌مند است دعا کند و از خداوند بخواهد که رحم کند و او را در جایگاه مطلوبی قرار دهد.
خاک توام و خدای حق میداندواجب نبود که از منت بستاند
هوش مصنوعی: من از خاک تو هستم و تنها خدا میداند که نیازی نبود که منت من را بپذیرد.
ور بستاند دعا گری پیشه کنمتا رحم کند پیش منت بنشاند
هوش مصنوعی: اگر دعا کردن را شغل خود قرار دهم، تا شاید رحمت کند و مرا در صف مهر خود بنشاند.