رباعی شمارهٔ ۶۶۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به احساس اسارت و غم خود اشاره میکند. زلف عشق او را در بند کشیده و نالههایش از تلخی جدایی ناشی میشود. وعدههای ملاقات با معشوق هیچ ارزشی ندارند و غم جدایی او هر روز بیشتر میشود.
در بندم از آن دو زلف بند اندر بنددر نالهام از لبان قند اندر قند
هوش مصنوعی: در اسارت زلفهای تو هستم و در حالی که از درد و غم ناله سر میزنم، لبهایت مانند قند شیرین و لذیذ به نظر میرسند.
هر وعدهٔ دیدار تو هیچ اندر هیچآخر غم هجران تو چند اندر چند
هوش مصنوعی: هر بار که وعدهٔ دیدار تو را میدهم، به نظر میرسد هیچ چیزی در آن وجود ندارد و در نهایت، درد جداییات کماکان باقی است.