رباعی شمارهٔ ۶۶۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از احساسات خود می‌گوید که زمانی که به زمین می‌افتد، این کار را به خاطر بخت و سعادت خود می‌داند و هر بار که در حضور معشوق زانوی ادب خم می‌کند، جانش را نیز در پای او قربانی می‌کند. در واقع، محبت و احترام او به معشوق بسیار عمیق و فراگیر است.
در خدمتت ای جان چو بدن می‌افتدزان سجده به بخت خویشتن می‌افتد
هوش مصنوعی: وقتی در خدمت تو هستم، همانطور که بدن به سجده می‌افتد، تقدیر و سرنوشتم نیز به خاطر تو به زمین می‌افتد.
هر بار که اندر قدمت می‌افتمجان در باطن به پای من می‌افتد
هوش مصنوعی: هر بار که به پای تو میافتم، جانم در درون به تو تقدیم میشود.