رباعی شمارهٔ ۶۶۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساساتش نسبت به زلف محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر زلف محبوب در دست او بیفتد، احساس شرمی از بهشتیان خواهد کرد. همچنین، حتی اگر او را به بهشت ببرند، فضای بهشت برایش تنگ و محدود به نظر می‌رسد. این شعر نشان‌دهنده تأثیر عمیق عشق بر احساسات و تصور شاعر است.
در دوزخم ار زلف تو در چنگ آیداز حال بهشتیان مرا ننگ آید
هوش مصنوعی: اگر در جهنم هم گرفتار زلفهای تو شوم، احساس شرم از حال بهشتیان بر من غالب خواهد شد.
گوئیکه به صحرای بهشتم ببرندصحرای بهشت بر دلم تنگ آید
هوش مصنوعی: هرچند که مرا به بهشت ببرند، اما آنجا نیز بر دلم سنگینی می‌کند و احساس تنگی میکنم.