رباعی شمارهٔ ۶۷۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساساتی عمیق از دلشکستگی و ناامیدی هستند. شاعر از ناکامی‌های خود و اینکه چگونه نفس یا جان او را به این وضعیت دچار کرده است، سخن می‌گوید. او به فضل و کرم الهی اشاره می‌کند و در انتها احساس می‌کند که جز فضل الهی چیزی برایش نمانده است.
در کام دل آنچه بود نفسم همه راندهرگز نفسی نامه شرم نه بخواند
هوش مصنوعی: در دل من هر آنچه بود، به آرزویم رسید و هرگز به خودم اجازه ندادم که از چیزی خجالت بکشم.
نفس بد من مرا بدین روز نشاندمن ماندم و فضل تو دگر هیچ نماند
هوش مصنوعی: نفس اماره و خواستههای بد من باعث شد که به این وضعیت دچار شوم. حالا من ماندهام و از فضلت هیچچیزی باقی نمانده است.