رباعی شمارهٔ ۶۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او به خاطر درد عاطفی که احساس می‌کند، به گریه می‌افتد و این گریه به نوعی شکرگزاری از محبت طرف مقابل تبدیل می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که این عشق باعث شده او احساس آزادی کند، اما در عین حال با یادآوری وعده‌ها و سوگندهای طرف مقابل به ناامیدی می‌رسد. در نهایت، او احساس می‌کند که این وعده‌ها بی‌اعتبار شده‌اند.
در گریهٔ خون مرا شکر خند تو کردبی‌بند مرا از این جهان بند تو کرد
هوش مصنوعی: در حالتی که من از شدت گریه و اندوه دچار درد و رنج هستم، لبخند شکرین تو باعث شد که تمام این دردها را فراموش کنم و بیهدف در این جهان رها شوم.
می‌فرمائی که عهد و سوگند تو کوبی‌عهد مرا نه عهد و سوگند تو کرد
هوش مصنوعی: میگویی کجاست آن عهد و سوگند که برای من بستی، اما من به عهد و سوگند تو نیازی ندارم و به دنبال وفای به آن نیستم.