رباعی شمارهٔ ۶۹۰
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و شیرینی دشنام‌هایی که از زبان محبوب بیان می‌شود، اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیه، دشنام را شبیه لعل (سنگ قیمتی) توصیف می‌کند که در واقع آتش را در خود دارد. یعنی حتی دشنام‌های او هم زیبا و دلپذیر است، مانند بادی که بر گل می‌وزد و خوشایند است.
دشنام که از لب تو مهوش باشدچون لعل بود که اصلش آتش باشد
هوش مصنوعی: دشنامی که از لب تو زیبا و دلربا جاری شود، چون لعل است که در اصل از آتش به وجود آمده است.
بر گوی که دشنام تو دلکش باشدهر باد که بر گل گذرد خوش باشد
هوش مصنوعی: بگو که اگر تو دشنام هم بدهی، زیباست؛ چرا که هر نسیمی که از کنار گل بگذرد، دلنشین و دلپذیر است.