رباعی شمارهٔ ۷۱۰
هوش مصنوعی: شاعر به خانه معشوقهاش میرود و او با لبخندی به استقبالش میآید. معشوق او را با مهربانی به درون میکشاند و او را به عنوان عاشق و عارف تحسین میکند.
رفتم بدر خانهٔ آنخوش پیوندبیرون آمد بنزد من خنداخند
هوش مصنوعی: به خانهی آن دوست خوب رفتم و وقتی بیرون آمد، با لبخند به سمت من آمد.
اندر بر خود کشید نیکم چون قندکای عاشق و ای عارف و ای دانشمند
هوش مصنوعی: خود را در دل نگاه داشتم، چون قند که شیرین است، ای عاشق، ای عارف، و ای عالم.