تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۷۶۸

عقل و دل من چه عیشها میداندگر یار دمی پیش خودم بنشاند
صد جای نشیب آسیا میدانمکز بی‌آبی کار فرو میماند