رباعی شمارهٔ ۷۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ظهور عشق جدیدی سخن می‌گوید که تمامی عشق‌های قبلی در برابر آن معنای خود را از دست داده‌اند. او خود را در آتش این عشق می‌سوزاند و خاکستر می‌شود. اما این خاکستر دوباره از هوس و شور عشق زنده می‌شود و به اشکال مختلف تجلی می‌یابد.
عشقی آمد که عشقها سودا شدسوزیدم و خاکستر من هم لا شد
هوش مصنوعی: عشقی آمد که باعث شد تمام عشق‌های دیگر بیمعنی شوند، من سوزاندم و حالا تنها خاکستر از خود به جا گذاشتهام.
باز از هوس سوز خاکستر منواگشت و هزار بار صورتها شد
هوش مصنوعی: دوباره از آرزوی پرشور من که مانند خاکستر است، برگرداند و بارها چهرههای گوناگون را به خود دید.