رباعی شمارهٔ ۷۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و از پای و چشم صحبت می‌کند که می‌توانند به درک زیبایی باغ و گل‌ها کمک کنند. اما در نهایت به این نکته می‌رسد که پای و چشمی وجود ندارد که شایسته این زیبایی‌ها باشد و تنها دلی سوخته است که می‌تواند احساس سوختن و درد عشق را درک کند.
کو پای که او باغ و چمن را شایدکو چشم که او سرو و سمن را شاید
هوش مصنوعی: کسی که قادر به درک زیبایی‌های باغ و چمن است، باید وجودی همچون چشمهایی داشته باشد که بتواند جلال سرو و عطر سمن را ببیند و احساس کند.
پای و چشمی یکی جگر سوخته‌ایبنمای یکی که سوختن را شاید
هوش مصنوعی: کسی که دلش پر از درد و اندوه است، باید نشانهای از آن را به نمایش بگذارد تا دیگران هم بتوانند احساس او را درک کنند و بفهمند که سوختن و رنج کشیدن چه حسی دارد.