رباعی شمارهٔ ۸۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف شخصیتی می‌پردازد که به فروش شکر و نوشیدن شراب از عالم غیب معروف است. او نام این فرد را می‌برد، اما به دلیل شرایطی نمی‌تواند به طور مستقیم از او صحبت کند. در پایان، شاعر خود را بنده‌ای می‌داند که ارزش سکوت و خاموشی را می‌فهمد.
لعلیست که او شکر فروشی داندوز عالم غیب باده نوشی داند
هوش مصنوعی: شاید او کسی باشد که هنر شکر فروشی را بلد است و از دانستههای پنهان و اسرار عالم غیب نیز آگاهی دارد.
نامش گویم و لیک دستوری نیستمن بندهٔ آنم که خموشی داند
هوش مصنوعی: نام او را میبرم، اما نمیتوانم چیزی بگویم. من بنده کسی هستم که توانایی سکوت را دارد.