رباعی شمارهٔ ۸۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالت شادی و شوق شاعر اشاره دارد. او از روزهایی لذت می‌برد که گذشته‌ها را فراموش کرده و از عشق و باده‌ای که از آن می‌نوشد، سرمست و مدهوش می‌شود. شاعر دعوت به نوشیدن این باده‌ها می‌کند تا دیگران نیز به این حالت خوشی و سرمستی بپیوندند.
هر روز دلم نو شکری نوش کندکز ذوق گذشته‌ها فراموش کند
هوش مصنوعی: هر روز دل من تازگی و شوقی جدید به دست میآورد و از لذتی که از یادآوری گذشته‌ها می‌برد، غافل می‌شود.
اول باده ز عاشقی نوش کندآنگاه دهد به ما و مدهوش کند
هوش مصنوعی: نخست او خود از عشق سرمست می‌شود، سپس این شوق و شیدی را به ما میدهد و ما را نیز دیوانه و مدهوش میسازد.