رباعی شمارهٔ ۸۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جمع شدن افرادی که روحشان پراکنده شده دعوت می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد تا مستی و شادی خود را بیاورند. او به آواز و خوشی اشاره می‌کند و از شنیدن ندای حیات‌بخش سرافیل سخن می‌گوید، که این آوا می‌تواند زندگی و نشاط را به ارمغان آورد.
آن جمع کن جان پراکنده بیاروان مستی هر خواجه و هر بنده بیار
هوش مصنوعی: جمع شدن روحهای پراکنده را به ارمغان بیاور و آن هیجان و سرور را که مختص هر بزرگزاده و هر فرد عادی است، بیاور.
آواز بکش رضای پاینده بیارز آواز سرافیل شوم زنده بیار
هوش مصنوعی: به شادی و خوشی آواز بخوان و زندگی را به ارمغان بیاور، مانند صدای سرافیل که زندگی را دوباره زنده می‌کند.