رباعی شمارهٔ ۸۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از تنبلی و بی‌هدف بودن می‌پردازد. شاعر از کسی می‌خواهد که به جای بی‌عمل ماندن و دنبال مادیات رفتن، به حقیقت دین و معنای زندگی توجه کند. او به انسان یادآوری می‌کند که بهتر است به جای پراکنده‌کاری، به دنبال مسیر درست و مفهومی باشد.
تا چند کشی سخرهٔ نفس بیکارتا چند خوری چو اشتران خوشهٔ خار
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی به نفس بیهودهات اهمیتی بدهی و تحمل کنی؟ تا کی مانند شترها به مشکلات و دردها ادامه میدهی؟
تا چند دوی از پی نان و دینارای کافر و کافر بچه آخر دین‌دار
هوش مصنوعی: چقدر به خاطر پول و ثروت تلاش میکنی، ای کافر و فرزند کافر، در حالی که در نهایت دین‌دار واقعی خواهی بود.