رباعی شمارهٔ ۹۱۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، گوینده به حالتهای مختلف خود اشاره میکند. هر بار که بخواهد چیزی را طلب کند، یکی از اعضای بدن یا احساساتش به او میگوید که آن چیز را کم بگیرد یا از آن پرهیز کند. این تکرار نشاندهنده تناقض و پیچیدگی احساسات انسانی است.
گفتم چشمم گفت سحابی کم گیرگفتم جگرم گفت سرابی کم گیر
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که مراقب باشد، چون ممکن است که چیزهایی که به ظاهر زیبا به نظر میرسند، فقط توهم و غیرواقعی باشند. او به من اشاره کرد که نباید به خیال و آرزوهای غیرواقعی دلبسته شوم.
گفتم که دلم گفت کبابی کم گیرگفتم که تنم گفت خرابی کم گیر
هوش مصنوعی: گفتم که دل من به آرامش و خوشی نیاز دارد، پس بهتر است خود را از ناراحتیها دور نگهدارم. اما بدنی که دارم به من میگوید که باید از ضعف و سستی و مشکلات زندگی فاصله بگیرم.