رباعی شمارهٔ ۹۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و شادابی باغ اشاره می‌کند و می‌گوید که در غیاب معشوق، این زیبایی‌ها چه فایده‌ای دارند. او در نهایت بیان می‌کند که حضور معشوق از همه این زیبایی‌ها مهم‌تر است و تمام این تزیینات و زیبایی‌ها وقتی معنا پیدا می‌کنند که معشوق در کنارش باشد.
گفتی که: بیا که باغ خندید و بهارشمعست و شراب و شاهدان چو نگار
هوش مصنوعی: گفتی که بیا و ببین که باغ شکوفه زده، بهار به مانند شمعی میدرخشد و شراب و معشوقها همچون نگارهای زیبا حاضرند.
آنجا که تو نیستی از اینهام چه سود؟و آنجا که تو هستی خود از اینها بچه کار؟
هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور نداری، این اشیاء و دنیا چه فایده‌ای دارند؟ و جایی که تو هستی، این چیزها خود به خود بیاهمیت هستند.