رباعی شمارهٔ ۹۲۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق باعث روشنی و گرم شدن دل او در شب و روز است. او در ابتدا به اشتباه می‌گوید که این احساس به دلیل عشق نیست، اما به سرعت تصحیح می‌کند و می‌فهمد که عشق و آرزوی برای معشوقش همان چیزی است که شب و روزش را می‌سازد.
آن تاب که من دانم و تو ای دل سوزای دوست شب و روز ز دل می‌افروز
هوش مصنوعی: دوست عزیز، آن شعلهای که من از آن باخبرم و تو نیز آگاه هستی، ای دل سوز، در تمام شب و روز از دل شعلۀ محبت را زنده می‌کند و نور میبخشد.
نی نی که غلط گفتم ای عشق آموزعشق تو و سودای تو آنگه شب و روز
هوش مصنوعی: من اشتباه کردهام، ای عشق! مرا به عشق و آرزوی خود بیاموز، تا اینکه شب و روز را در این مسیر سپری کنم.