رباعی شمارهٔ ۹۲۸
هوش مصنوعی: این ابیات درباره‌ی احساسات و افکار عمیق در شبهای طولانی و تاریک است. شاعر از دیوانه‌ای صحبت می‌کند که در این شب‌ها ظاهر می‌شود و بیان می‌کند که هنوز در خواب نیست و دلش مشغول افکار بیهوده است. او وصیت می‌کند که برای کسی که دلش به فکر و خیال مشغول است، نیازی به خوابیدن نیست و باید به فکر آرزوهایش باشد.
آمد دی دیوانه و شبهای درازمائیم و شب تیره و سودای دراز
هوش مصنوعی: یک دیوانه به ما ملحق شده و ما در این شبهای طولانی، در تاریکی و با آرزوهای بزرگ به سر میبریم.
ما را سر خواب نیست دل یاوه شده استآنرا که دلیست تا کند پای دراز
هوش مصنوعی: ما در خواب به سر نمیبریم و دلمان در خیال و توهم است؛ کسی که دل دارد، ممکن است با بیخود بودن پایش را دراز کند.