رباعی شمارهٔ ۹۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و اصالت چهره انسانی اشاره می‌کند و از آنجا که انسان‌ها برای زندگی به یکدیگر نیاز دارند، به اهمیت محبت و محبت متقابل تأکید می‌کند. او با ستایش از لب‌های زیبا و باارزش می‌گوید که این لب‌ها می‌توانند نشانه‌ای از زندگی پرثمر و طولانی باشند و از مخاطب می‌خواهد که هدیه‌ای از آن لب‌ها به او بدهد.
ای کرده ز نقش آدمی چنگی سازجانها همه اقوال تو از روی نیاز
هوش مصنوعی: ای که از ماهیت انسان هراسی و نغمههایت ناشی از نیاز روحهاست.
ای لعل لبت توانگری عمر درازیک هدیه از آن لعل به قوال انداز
هوش مصنوعی: عزیزم، لب‌های خوشگل و باارزشت، عمر طولانی میتواند به تو ببخشد. یک هدیه از آن زیبایی به قوال بده تا او هم از آن سرمست شود.