رباعی شمارهٔ ۹۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق درخواست می‌کند که خود را به او نشان دهد تا او بتواند زیبایی و عشقش را ستایش کند. او می‌گوید که نه روزه‌ای دارد و نه نمازی، بلکه بودن با معشوق برای او مهم‌تر از این اعمال مذهبی است. در واقع، ارتباط با معشوق برای او به عنوان عبادت اصلی محسوب می‌شود و در غیاب او، هیچ یک از اعمال مذهبی ارزش ندارند.
بنمای بمن رخ ای شمع طرازتا ناز کنم نه روزه دارم نه نماز
هوش مصنوعی: ای شمع زیبا، رویت را به من نشان بده تا به خاطر زیباییات لذت ببرم، زیرا نه روزه دارم و نه مشغول نماز.
تا با تو بوم مجاز من جمله نمازچون بی‌تو بوم نماز من جمله مجاز
هوش مصنوعی: وقتی با تو هستم، تمامی احساسات و آرزوهایم به حقیقت نزدیکتر می‌شود. اما وقتی تو نیستی، آنچه که احساس میکنم تنها یک خیال و توهم است.