رباعی شمارهٔ ۹۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان احساسات خود نسبت به طاعت و نیکی می‌پردازد. او می‌گوید هرگز از انجام اعمال نیک دست نکشیده و به بدی‌ها نیز دل نبسته است. همچنین، او نسبت به بارگاه کریم خداوند ناامید نیست و این امید را دارد که هرگز از رحمت و بخشش او فاصله نگیرد.
گر گوهر طاعتی نسفتم هرگزور گرد بدی ز دل نرفتم هرگز
هوش مصنوعی: اگر در خویش طاعت و نیکی را از دست ندادهام، هرگز از دل خود بدی و زشتی را دور نکردهام.
نومید نیم ز بارگاه کرمتزیرا که ترا دو من نگفتم هرگز
هوش مصنوعی: من از درگاه کرمت ناامید نیستم، چون هرگز به تو نگفتم که دو گناهکارم.