رباعی شمارهٔ ۹۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به نگرانی از گذر زمان و کوتاهی عمر اشاره دارد. شاعر به این موضوع می‌پردازد که زندگی ما کوتاه است اما آرزوها و رویاهایمان وسیع و بلندپروازانه‌اند. او همچنین با تماشای دنیای اطراف، به فکر روز قیامت و عواقب کارها می‌افتد و می‌پرسد که چرا باید در این دنیای گسترده، به دنبال چیزهای بی‌اهمیت باشیم.
مائیم و دمی کوته و سودای درازدر سایهٔ دل فکنده دو پای دراز
هوش مصنوعی: ما در دنیایی هستیم که لحظهای کوتاه داریم و خیالات و آرزوهایمان بسیار بلند و وسیع است. در این میان، خود را زیر سایهٔ دل دراز کردهایم و به آرامی زندگی میکنیم.
نظاره‌کنان بسوی صحرای درازصد روز قیامت است چه جای دراز
هوش مصنوعی: به تماشای دشت وسیعی نشستهایم که گویی روز قیامت به طول یکصد روز در آن سپری میشود. این دشت به قدری وسیع است که هیچ انتهایی برایش به نظر نمیرسد.