رباعی شمارهٔ ۹۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به لحظهای خاص اشاره دارد که در میان شب و روز است و نورهای دیگری جز مه و خورشید وجود ندارد. شاعر از خواننده میخواهد تا با شعلهای از آتش، اندیشههای پاک و خالص را روشن کند و آنها را بسوزاند.
هین وقت صبوحست میان شب و روزغیر از مه وخورشید چراغی مفروز
هوش مصنوعی: هشدار! اکنون صبح است، در زمانی که شب و روز در حال گذر هستند. غیر از ماه و خورشید، چراغ دیگری روشن است.
زان آتش آب گونه یک شعله برآردر بنگه اندیشه زن و پاک بسوز
هوش مصنوعی: از آن آتش که شبیه آب است، شعلهای برآور. در عمق تفکر زن، بسوز و خود را پاک کن.