رباعی شمارهٔ ۹۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت بیان می‌کند که تنها راهش این است که با محبوبش باشد و رازهای خود را با او در میان بگذارد. او نمی‌تواند بدون محبوبش به فکر و رازپردازی بپردازد و کارش بدون او نمی‌تواند به سامان برسد. در واقع، او احساس می‌کند که زندگی‌اش پر از غم و رازهای ناگفته است.
نی چارهٔ آنکه با تو باشم همرازنی زهرهٔ آنکه بی‌تو پردازم راز
هوش مصنوعی: من چارهای ندارم جز اینکه با تو باشم و رازهای دلم را با تو در میان بگذارم، و نمیتوانم بدون تو دربارهٔ این رازها صحبت کنم.
کارم ز تو البته نمیگردد سازکار من بیچاره حدیثی است دراز
هوش مصنوعی: کار من به تو وابسته است، اما هیچ چیز به نفع من تغییر نمیکند. داستان من پر از مشکلات و سختیهاست.