رباعی شمارهٔ ۹۶۹
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی دلسوز اشاره میکند و از لزوم رفتن در پایان روز سخن میگوید. او شب را خطاب قرار میدهد و از آن میخواهد که از تاریکی خارج شود و خورشید را به چرخش درآورد.
میگوید مرمرا نگار دلسوزمیباید رفت چون به پایان شد روز
هوش مصنوعی: او میگوید برای من، محبوب دلسوز، باید برویم زیرا روز به پایان رسیده است.
ای شب تو برون میای از کتم عدمخورشید تو خویش را بدین چرخ بدوز
هوش مصنوعی: ای شب، تو از وجود پنهان خود بیرون میآیی و خورشید را به این آسمان میسپاری.