رباعی شمارهٔ ۹۷۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که درباره زیبایی‌هایش از دیگران بپرسد. او از آشفتگی‌اش به خاطر زلف‌های او و حال بد دلی که دارد سخن می‌گوید و می‌خواهد بداند که این بیماری عشقش ناشی از نگاه‌های جادوگرانه اوست.
جانا صفت قدم ز ابروت بپرسآشفتگیم ز زلف هندوت بپرس
هوش مصنوعی: عزیزم، حال و روز من را از ابروی تو بپرس و بیقراریام را از زلف هندیات سوال کن.
حال دلم از دهان تنگت بطلببیماری من ز چشم جادوت بپرس
هوش مصنوعی: احساس من را از دل تنگی تو بپرس و بیماریام را از چشمان جادوییات بپرس.