رباعی شمارهٔ ۹۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال درونی فرد می‌پردازد. شاعر می‌گوید که ظاهر او مانند طلا درخشان است، اما از وضعیت درونی او نپرسید، زیرا اشک‌هایش مانند انار ریخته شده‌اند. او از دیگران می‌خواهد که به احوال واقعی‌اش پی نبرند، چون در جلوی در، خون بر زمین ریخته شده و این نشان از درد و رنج او دارد. در کل، شاعر احساسات عمیق و غم‌انگیز خود را از دیگران پنهان می‌کند.
رویم چو زر زمانه می‌بین و مپرساین اشک چو ناردانه می‌بین و مپرس
هوش مصنوعی: صورت من را چون طلا زیبا و درخشان میبینی، اما از حال و احوال درونم نپرس. اشکهای من را که مانند دانههای انار پربار و خوش رنگ است میبینی، اما نپرس چرا میریزم.
احوال درون خانه از من مطلبخون بر در آستانه می‌بین و مپرس
هوش مصنوعی: وضعیت درونی خانهام را از من نپرس؛ فقط خون را که بر در وجودم نشسته میبینی.