رباعی شمارهٔ ۹۹۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از لحظه‌ای صحبت می‌کند که در آن بنده (شخص) با محبت و توجهی که از معشوق دریافت می‌کند احساس خوشحالی می‌کند. او به این فکر می‌کند که اگر معشوق بخواهد او را از خانه بیرون کند، باز هم با خوشحالی این کار را می‌پذیرد. به طور کلی، احساس رضایت و خوشی در این ارتباط عاشقانه به تصویر کشیده شده است.
آن دم که حق بنده‌گزاری همه خوشوز مهر سر بنده بخاری همه خوش
هوش مصنوعی: زمانی که خداوند به بندهاش لطف و کرم می‌کند، همه چیز زیبا و دلچسب میشود و وجود او پر از مهر و محبت قرار میگیرد.
از خانه برانیم بزاری همه خوشچون عزم کنم هم بگذاری همه خوش
هوش مصنوعی: وقتی از خانه بیرون میروم، حال و هوای خوشی در دل دارم، زیرا وقتی اراده کنم، همه چیز به خوبی پیش میرود.