رباعی شمارهٔ ۱۰۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از چشم و روح خود می‌خواهد که به سوی عشق و زیبایی بروند. او از آن‌ها می‌خواهد که از عشق و زیبایی خود دست نکشند و در کنار لعل لب محبوب، هر چه که به آن نزدیک می‌شود، با احتیاط برخورد کنند تا دچار درد و رنج نشوند. در واقع، شاعر به حساسیت و عمیق بودن احساسات و نیاز به مراقبت در روابط عاشقانه اشاره دارد.
ای چشم بیا دامن خود در خون کشوی روح برو قماش بر گردون کش
هوش مصنوعی: ای چشم، بیا و دامن خود را در خون فرو ببر و ای روح، همچون پارچهای بر آسمان بگرد.
بر لعل لبت هر آنکه انگشت نهادمندیش و زبانش از قفا بیرون کش
هوش مصنوعی: هر کس که انگشت بر لبان تو گذاشت، به او فکر نکن و زبانش را هم از پشت دندانهایش بیرون نکش.