رباعی شمارهٔ ۱۰۰۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساس شادی و شوق خود اشاره می‌کند. او از کسی دعوت می‌کند که بیاید و حال او را ببیند؛ زیرا روزش خوش و شاداب است. او همچنین از سوزش ناشی از عشق و زیبایی معشوقش سخن می‌گوید که مانند آتش او را می‌سوزاند و این احساس را خوشایند می‌یابد.
گفتی چونی بیا که چون روزم خوشچون روز همی درم می‌دوزم خوش
هوش مصنوعی: گفتی حالت چطور است؟ بیایید که حال من مثل روز خوب و خوشی است، چون روزها همواره برایم راضیکننده و شاداب هستند.
تا روی چو آتشت بدیدم چو سپندمی‌سوزم و می‌سوزم و می سوزم خوش
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی چهرهات را دیدم، مانند آتشی که سوزاننده است، در درونم آتش عشق زبانه کشید و بیوقفه می‌سوزم و از این سوختن لذت میبرم.