رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به تصویرسازی از لحظات مختلف زندگی و تجربه‌های شیرین آن می‌پردازد. او باده و جام را نماد خوشی و لذت می‌داند و به نوسان‌هایی که در زندگی وجود دارد اشاره می‌کند؛ گاهی به طلا و نقره، گاهی به دانه و شکار و گاهی به دام. در نهایت، او نمی‌خواهد نام این لذت‌ها و تجربیات را بیان کند و به راز و رمز آنها اشاره می‌کند.
گه باده لقب نهادم و گه جامشگاهی زر پخته گاه سیم خامش
هوش مصنوعی: گاهی آن را نوشیدنی مینامم و گاهی لیوانش، گاهی از آن به عنوان طلای پخته یاد میکنم و گاهی از نقره خام.
گه دانه و گاه صید و گاهی دامشاین جمله چراست تا نگویم نامش
هوش مصنوعی: برخی اوقات دانهای به دست میآورم، گاهی شکار میکنم و بعضی اوقات هم در دام میافتم. اما دربارهاش نمیگویم که نامش چیست.