رباعی شمارهٔ ۱۰۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حس شوق و خوشحالی خود زمانی که به جیب محبوبش نزدیک میشود سخن میگوید. اگرچه دستش به جیب محبوب نمیرسد، اما به لطف وجود سیب (نماد زیبایی یا عشق) او، خوشحال و سرمست است.
ناگه بزدم دست بسوی جیبشسرمست شدم ز لذت آسیبش
هوش مصنوعی: ناگهان دستم را به سوی جیبش بردم و از لذت آسیب او سرشار شدم.
دستم نرسید سوی جیبش اماالمنة الله که بر دم سیبش
هوش مصنوعی: دستم به جیبش نرسید، اما خوشحالم که به سیبش نزدیک شدم.