رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنشینی زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چشم‌انتظاری او برای چنین معشوقی، در هر فصلی زیبا و شیرین است. او همچنین به شوق و سرزندگی بهار و لطافت آن مانند قند و نبات پرداخته و می‌گوید که تمام این زیبایی‌ها فرح‌بخش و دلپذیر هستند.
ای زلف پر از مشک تتاری همه خوشاندر طلب چو من نگاری همه خوش
هوش مصنوعی: ای زلف های مشکی و زیبا همچون زلفهای دختری خوشهٔ گندم، تو همیشه در جستجوی زیبایی هستی، درست مانند من که در پی دختری زیبا و دلنشین هستم.
در فصل بهار و نوبهاری همه خوشچون قند و نبات در کناری همه خوش
هوش مصنوعی: در فصل بهار و زمانی که طبیعت به تازگی و زیبایی خود بازگشته، همه شاد و سرزنده هستند، مانند قند و نبات که در کنار هم خوشمزه و دلپذیر به نظر میرسند.