رباعی شمارهٔ ۱۰۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و غم درونی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که وقتی دلش از اسرار عشق و غم پر شد، دیگر هیچ چیزی در جهان ارزش آن غم را نخواهد داشت. او به این نتیجه می‌رسد که باید به سوی دنیای فانی حرکت کند، چرا که غم او فراتر از تمامی زیبایی‌ها و گل‌های دنیایی است. در واقع، غم او به قدری عمیق و نیرومند است که می‌خواهد از آن فاصله بگیرد.
بر دل چو شکفته گشت اسرار غمشندهم به گل همه جهان خار غمش
هوش مصنوعی: وقتی دل من پر از رازهای دردش شد، هرچند که در دنیا پر از گل و زیبایی باشد، نمیتوانم غم او را با هیچ چیز دیگری عوض کنم.
بایست سوی جهان فانی گردیمزین پس رخ زرد ما و دیوار غمش
هوش مصنوعی: پس از این باید به سمت دنیای فانی برویم، چرا که چهرهی نحیف ما و دیوار غمهایش دیگر ما را تحمل نمیکند.