غزل شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به جستجوی عاشقان و حقیقت می‌پردازد و بیان می‌کند که جویندگان واقعی تنها خداوند هستند. او بر این باور است که دنیا و آخرت یک حقیقت واحد دارند و مرزی بین کفر و دین وجود ندارد. شاعر همچنین به دوری اشاره می‌کند و از عیسی می‌خواهد که از دوری سخن نگوید، زیرا او غلام کسی است که دوراندیشی ندارد. در نهایت، او بر اهمیت دل تأکید می‌کند و بیان می‌کند که هر کس از جای خود برود، دل او جایگاه اوست و هیچ چیز در این جهان به اندازه دل ارزشمند نیست.
عاشقان را جست و جو از خویش نیستدر جهان جوینده جز او بیش نیست
هوش مصنوعی: عاشقان در جستجوی خودشان نیستند، بلکه تنها در پی پیدا کردن او هستند. در این دنیا، کسی که جویای عشق است، تنها به دنبال اوست و بس.
این جهان و آن جهان یک گوهر استدر حقیقت کفر و دین و کیش نیست
هوش مصنوعی: دنیا و آخرت در اصل یک حقیقت هستند و در واقع هیچ تفاوتی بین کفر و دین یا مذهب وجود ندارد.
ای دمت عیسی دم از دوری مزنمن غلام آن که دوراندیش نیست
هوش مصنوعی: ای دستت را بالا نبر، از دوری نگو، من بندۀ کسی هستم که دوراندیش نیست.
گر بگویی پس روم نی پس مروور بگویی پیش نی ره پیش نیست
هوش مصنوعی: اگر بگویی که نرویم، پس نمیروم. و اگر بگویی که جلو نروم، راهی برای پیش رفتن وجود ندارد.
دست بگشا دامن خود را بگیرمرهم این ریش جز این ریش نیست
هوش مصنوعی: دستت را بگشا و دامن خودت را بگیر، راهی برای درمان این زخم نیست جز همین زخم.
جزو درویشند جمله نیک و بدهر که نبود او چنین درویش نیست
هوش مصنوعی: همه انسانها، چه خوب و چه بد، بخشی از درویشها هستند. اگر کسی این گونه نباشد، در واقع درویش نیست.
هر که از جا رفت جای او دل استهمچو دل اندر جهان جاییش نیست
هوش مصنوعی: هر کس که از مکان خود برود، دل او جایی دیگر است. مانند این است که در جهان، جایی به بزرگی دل وجود ندارد.