رباعی شمارهٔ ۱۰۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و تلاطم‌های درونی شاعر اشاره دارد. شاعر در حال تجربه‌ای عمیق و پرالتهاب است، به طوری که دلبستگی و عشق او مانند دریای طوفانی به نظر می‌رسد. در نیمه‌های شب، خیالات و آرزوهای او به اوج می‌رسند و این درگیری‌های روحی و عاطفی به شدت او را تحت تأثیر قرار داده است.
سودای توام در جنون می‌زد دوشدریای دو چشم موج خون می‌زد دوش
هوش مصنوعی: دیروز در حالی که در جنون عشق تو غرق شده بودم، چشمانم همچون دریایی موج می‌زد و خون اشک میریخت.
تا نیم شبی خیل خیالت برسیدورنی جانم خیمه برون می‌زد دوش
هوش مصنوعی: به نیمه شب خیال تو به سراغم آمد، اما جانم گذشته از اینها بود و دیروز شب در حال آماده شدن برای خروج بود.