رباعی شمارهٔ ۱۰۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، گویا گوینده با درونی ترین خواسته‌های خود صحبت می‌کند. او از نگاهی عاشقانه به موضوعی اشاره می‌کند و از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند احساسات و دردهایش را بیان کند. او به نوعی بین عقل، دل و جسمش جدال دارد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که می‌خواهد احساساتش را به نمایش بگذارد و از جامعه دور شود.
گفتم چشمم گفت که جیحون کنمشگفتم که دلم گفت که پر خون کنمش
هوش مصنوعی: گفتم چشمم را در آب جیحون بیندازم، اما دلم گفت که باید آن را پر از غم و اندوه کنم.
گفتم که تنم گفت در این روزی چندرسوا کنم وز شهر بیرون کنمش
هوش مصنوعی: گفتم که بدنم در این روزها رسوا خواهد شد و من را از شهر بیرون خواهد کرد.