رباعی شمارهٔ ۱۰۵۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعری از دوری و جدایی سخن می‌گوید و به معشوقش می‌گوید که مانند ابر در فرقت باغ نگران نباشد. او به معشوق اطمینان می‌دهد که می‌تواند آرامش داشته باشد. اما در عین حال نگرانی او از این است که اگر چراغی را زیر طشت پنهان کند، ممکن است او بعداً در جستجوی آن چراغ با سختی و چشم‌پوشی زیادی روبرو شود. این بیان نشان‌دهنده احساس اضطراب و دغدغه شاعر است.
گفتی مگری چو ابر در فرقت باغمن آن توام بخسب ایمن به فراغ
هوش مصنوعی: تو گفتی چرا مانند ابر در جدایی باغ من نمیگرید؟ من مال تو هستم، پس ایمن بخواب و با آرامش زندگی کن.
ترسم که چراغ زیر طشتی بنهیوانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ
هوش مصنوعی: ترسیدم که چراغ را زیر ظرفی بگذاری و بعد به جستجوی آن بپردازی، در حالی که با تمام چشمان و چراغها به دنبال روشنی میگردی.