رباعی شمارهٔ ۱۰۵۵
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر بیان می‌کند که اگرچه با دیگران در مجالس اجتماعی شرکت می‌کند و دلی پر از مهر دارد، اما در عین حال در دل خود حسرت و داغی از محبت خداوند را احساس می‌کند. اما وقتی کسی به او نزدیک می‌شود، نور محبت او را همچون خورشید روشن می‌کند و می‌تواند جایگاه او را با چراغی که نشان‌دهنده محبت اوست، پر کند.
گر با دیگری مجلس میسازم و لاغننهم به خدا ز مهر کس بر دل داغ
هوش مصنوعی: اگر با دیگران جمع میشوم و خود را به آنها نزدیک میکنم، باز هم به خدا قسم که در دل من هیچ توجهی به محبت کسی ندارم و تنها غم و درد دارم.
لیکن چو فرو شود کسی را خورشیددر پیش نهد بجای خورشید چراغ
هوش مصنوعی: اما زمانی که خورشید در آسمان غروب کند، شخصی جای آن را با چراغ روشن می‌کند.