تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۰۶۲

در فقر فقیر باش و در صفوت صافبا فقر و صفا درآ تو در کار مصاف
گر خصم تو صد تیغ برآرد ز غلافچون هیچ نبیند نزند زخم گزاف