رباعی شمارهٔ ۱۰۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و محبوب می‌پردازد. شاعر محبوبش را دارویی برای جان عاشق می‌داند و خیال او را باعث فربه شدن روحش می‌شمارد. همچنین، شیرینی دهان محبوب به عشق او طعمی دلپذیر می‌بخشد و در نهایت، شاعر او را جان و جهان خود می‌خواند. عشق او برایش بسیار ارزشمند و روح‌بخش است.
ای داروی فربهی و جان عاشقفربه ز خیال تو روان عاشق
هوش مصنوعی: تو همچون دارویی هستی که باعث نشاط و شادابی عاشق میشود و جان او از خیال تو پر از عشق و سرزندگی است.
شیرین ز دهان تو دهان عاشقجان بنده‌ات ای جان و جهان عاشق
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو مانند عسل شیرین است و جان عاشق تو را به وجد میآورد. ای محبوب من، تو جان و هستی عاشق هستی که به او زندگی میبخشی.