تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۰۸۲

آنکس که ترا دید و نخندید چو گلاز جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر ابدی باشد کو شاد نشداز دعوت ذوالجلال و دیدار رسل